Mga Pabula Halimbawa: 20+ Kwentong Pabula Tagalog na may Buod at Aral

Mga klasikong kwentong pabula na nagtuturo ng mabuting asal — perpekto para sa klase at takdang-aralin.

Naaalala mo pa ba noong bata ka, habang nakasandal sa banig at naghihintay na matapos ang ulan, biglang magkukwento si Lola tungkol sa tusong matsing na naisahan ng matalinong pagong? O noong unang beses kang pinabasa ni Teacher sa harap ng klase tungkol sa masipag na langgam at sa tamad na tipaklong?

Iyan ang pabula — mga kwentong kahit matagal na nating naririnig ay hindi kumukupas. At kung naghahanap ka ngayon ng pabula halimbawa para sa iyong takdang-aralin sa Filipino, ulat sa klase, o kwentong pambata na gustong ibahagi sa iyong mga anak, nasa tamang pahina ka.

Sa artikulong ito, pag-uusapan natin kung ano ang tunay na kahulugan ng pabula, ang mga elemento nito, at higit sa lahat — narito ang 22 klasikong kwentong pabula na may buod, tauhan, at malinaw na aral. Lahat ay isinulat sa simpleng Tagalog na madaling intindihin ng mga mag-aaral mula Grade 2 hanggang high school.

Ano ang Pabula?

Ang pabula ay isang uri ng maikling kwentong panitikan kung saan ang mga pangunahing tauhan ay mga hayop, halaman, o bagay sa kalikasan — ngunit kumikilos, nagsasalita, at nagpapasya na parang mga tao. Ang tawag sa katangiang ito ay personipikasyon.

Hindi tulad ng ibang kwento, ang bawat pabula ay laging may dalang malinaw na aral (moral lesson) na maaaring i-apply ng mga bata at matanda sa totoong buhay. Iyan ang dahilan kung bakit ito paboritong takdang-aralin ng mga guro — natututo ka na, naaliw ka pa.

Mga Katangian ng Pabula

• Tauhang hayop o bagay na may katangiang pantao (nagsasalita, nag-iisip, may damdamin)
• Maikli ang kwento — karaniwan ay 2–5 talata lang
• May malinaw na aral sa dulo na madalas ay nasa huling pangungusap o dalawa
• Payak ang banghay — may simula, gitna, at wakas na madaling sundan
• May layuning mangaral nang hindi direkta o nakakabagot

Bakit Mahalaga ang Pabula sa Kulturang Pilipino?

Bago pa man dumating ang mga Kastila, mayroon na tayong mga katutubong kwento sa Pilipinas na gumagamit ng mga hayop upang magturo ng aral — tulad ng pakikipagsapalaran ni Matsing at ni Pagong, at ang kuwento ng buwaya at ng matsing. Ang mga pabula ay nagsisilbing “paalala ng mga ninuno” sa atin tungkol sa:

• Kasipagan (Langgam at Tipaklong)
• Tiyaga at talino (Pagong at Matsing)
• Pagpapakumbaba (Leon at Daga)
• Pag-iingat sa mapanlinlang (Lobo at Uwak)
• Huwag maging sakim (Gansa na may Gintong Itlog)

Kahit sa panahon ngayon ng TikTok at mga maiikling video, nananatiling makapangyarihan ang pabula dahil ang mga aral nito ay hindi naluluma — kagandahang-asal na kailangan ng bawat henerasyon.

Mga Elemento ng Pabula

Para madali mong masuri ang anumang pabula sa klase, tandaan ang apat na pangunahing elemento:

Elemento	Kahulugan	Halimbawa
Tauhan	Mga karakter sa kwento (karaniwang hayop)	Si Pagong, si Matsing
Tagpuan	Lugar at panahon ng kwento	Sa gubat, sa tabi ng ilog, noong unang panahon
Banghay	Pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari (simula, gitna, wakas)	Naghati ng puno ng saging, nagtanim, nag-ani, nagtalo
Aral	Mensahe o leksyon sa dulo ng kwento	Ang tuso ay napapahamak sa sariling pakana

Pagkakaiba ng Pabula sa Ibang Anyo ng Panitikan

Madalas mapagkamali ng mga estudyante ang pabula sa alamat, parabula, at kwentong bayan. Narito ang malinaw na pagkakaiba:

Anyo	Tauhan	Layunin	Halimbawa
Pabula	Mga hayop, halaman, bagay	Magturo ng moral na aral	Ang Pagong at si Matsing
Alamat	Tao, diyos-diyosan, hayop	Ipaliwanag ang pinagmulan ng isang bagay o lugar	Alamat ng Pinya, Alamat ng Saging
Parabula	Mga tao (hango sa Bibliya)	Magturo ng espirituwal na aral	Ang Mabuting Samaritano, Ang Alibughang Anak
Kwentong Bayan	Tao, hayop, mga nilalang	Maglibang at magbahagi ng kultura	Si Malakas at si Maganda, Juan Tamad
Bugtong	Bagay o hayop (binabanggit lang)	Magbigay ng palaisipan sa anyong patula	“Munting bahay, puno ng tao…” → Itlog

May koneksyon ba ang pabula sa bugtong? Oo! Pareho silang bahagi ng ating panitikang pambata at madalas gamitin sa klase. Pareho silang nagpapatalas ng isip — ang pabula sa pamamagitan ng kwento at aral, at ang bugtong sa pamamagitan ng talinghaga at paghula.

Mga Halimbawa ng Pabula na may Buod at Aral

Narito ang malawak na koleksyon ng mga pabula sa Tagalog. Inayos namin ang mga ito mula sa pinakasikat na klasikong Pinoy hanggang sa mga tanyag na pabula mula kay Aesop na matagal na ring bahagi ng ating pag-aaral. Ang bawat isa ay may buod, mga tauhan, at malinaw na aral — handa nang gamitin sa iyong ulat, proyekto, o recitation.

1. Si Pagong at si Matsing

Mga Tauhan: Pagong (mabagal ngunit matalino), Matsing (mabilis ngunit tuso at sakim)

Buod:
Noong unang panahon, may magkaibigang Pagong at Matsing. Isang araw, habang namamasyal sila sa tabi ng ilog, nakakita sila ng isang puno ng saging na lumulutang sa tubig. Nagkasundo silang hatiin ito para itanim bawat isa.

Dahil gustong makuha agad ni Matsing ang bahaging madaling mamunga, pinili niya ang itaas na bahagi na may malalagong dahon at mga sariwang sanga. Kay Pagong naiwan ang ibabang bahagi na may mga ugat na walang dahon. Ngumisi si Matsing dahil akala niya ay nalinlang niya si Pagong.

Inalagaan ni Pagong nang mabuti ang kanyang halaman. Itinanim niya ito sa mayabong na lupa at dinilig araw-araw. Ang bahagi naman ni Matsing, dahil walang ugat, ay mabilis na nalanta at namatay pagkalipas ng ilang araw.

Lumipas ang mga buwan. Ang saging ni Pagong ay lumago, naging malaking puno, at namunga ng marami at matatamis na saging. Ngunit hindi makaakyat si Pagong sa taas ng puno. Humingi siya ng tulong kay Matsing upang akyatin ang puno, kapalit ang kalahati ng mga bunga.

Nang makarating sa itaas, tinupad ni Matsing ang kanyang pagiging tuso — kinain niya ang LAHAT ng saging at hindi nagtira kay Pagong. Sa galit ni Pagong, naglagay siya ng mga tinik sa paanan ng puno. Nang bumaba si Matsing, natusok ang kanyang mga paa sa mga tinik. Galit na binitbit ni Matsing si Pagong at binantaan: “Itatapon kita sa apoy! O sa ilog!”

Matalinong sumagot si Pagong, “Sige, itapon mo ako sa apoy — huwag lang sa ilog dahil malulunod ako!”

Naniwala si Matsing na takot na takot si Pagong sa tubig, kaya itinapon niya ito sa ilog. Doon, masayang lumangoy si Pagong palayo — dahil ang tubig ang kanyang tunay na tahanan.

Aral ng Pabula: Ang panlilinlang at kasakiman ay hindi nagtatagumpay. Ang tunay na talino at tiyaga ay laging nagtatagumpay laban sa tusong kalaban. Huwag mong maliitin ang iba dahil sa kanilang itsura o bilis.

2. Si Langgam at si Tipaklong

Mga Tauhan: Langgam (masipag at matipuno), Tipaklong (tamad, mahilig mag-enjoy)

Buod:
Sa isang malawak na bukirin, magkapitbahay sina Langgam at Tipaklong. Noong panahon ng tag-araw, abalang-abala si Langgam sa paghahanap ng pagkain. Araw-araw, pumupunta siya sa bukid upang mag-ipon ng butil ng palay, prutas, at butil ng mais sa kanyang maliit na bahay sa ilalim ng lupa. Alam niyang darating ang malakas na ulan at mahihirapan siyang makahanap ng makakain.

Habang nagtatrabaho si Langgam, nandoon lang si Tipaklong sa ibabaw ng dahon, kumakanta, sumasayaw, at tumatalon sa ilalim ng sikat ng araw. Pinagtatawanan pa niya si Langgam: “Kaibigang Langgam, bakit ka ba nagpapakapagod? Marami namang pagkain sa paligid! Halika, kumanta ka muna kasama ko!”

Ngumiti lang si Langgam at sumagot, “Mas mabuting maghanda habang maganda ang panahon, Tipaklong. Darating ang araw na kakailanganin mo rin ang paghahandang ito.”

Hindi nakinig si Tipaklong at nagpatuloy sa paglalaro.

Dumating ang tag-ulan. Bumuhos ang malakas na ulan at bumaha sa buong bukirin. Wala nang makitang pagkain si Tipaklong — nabasa ang mga dahon, lumubog ang mga halaman, at nagdilim ang paligid. Giniginaw at halos himatayin na sa gutom, kumatok siya sa pinto ni Langgam.

“Kaibigang Langgam, pahingi naman ng makakain… nagugutom ako.”

Binigyan siya ni Langgam ng kaunting pagkain, ngunit pinagsabihan siya: “Sa susunod, huwag mong aksayahin ang oras sa paglalaro habang may pagkakataon pang maghanda.”

Aral ng Pabula: Ang kasipagan at paghahanda para sa kinabukasan ay nagliligtas sa atin sa oras ng kagipitan. Huwag nating sayangin ang panahon ng kasaganaan upang hindi tayo maghirap sa panahon ng pangangailangan.

3. Ang Leon at ang Daga

Mga Tauhan: Leon (malakas at makapangyarihan), Daga (maliit ngunit matulungin)

Buod:
Isang hapon, habang masarap na natutulog ang dakilang Leon sa kanyang kweba, may isang maliit at makulit na Daga na naglalaro sa kanyang likod. Tumatalon-talon ang Daga at hindi sinasadyang nagising ang Leon. Galit na dinakma ng Leon ang Daga gamit ang kanyang malaking kuko.

“Pasensya na po, Dakilang Leon! Huwag mo akong kainin,” nakiusap ang Daga. “Kung palalayain mo ako ngayon, ipinapangako kong tutulungan kita balang araw kapag ikaw naman ang nangailangan.”

Napatawa nang malakas ang Leon. “Napakaliit mo! Paano mo matutulungan ang isang malaki at makapangyarihang tulad ko?” Ngunit dahil maganda ang kanyang mood, pinakawalan niya ang maliit na Daga.

Lumipas ang ilang linggo. Habang naglalakad ang Leon sa gubat, naapakan niya ang isang patibong ng mga mangangaso at biglang nasakote ng isang matibay na lambat. Kahit anong pilit, kahit anong ungol at kaskas ng kanyang mga kuko, hindi siya makawala sa makakapal na lubid.

Narinig ng Daga ang malakas na ungal ng Leon. Agad siyang tumakbo patungo sa kinalalagyan nito at nagsimulang kutkutin at papakin ang mga lubid gamit ang kanyang matutulis na ngipin. Unti-unting napuputol ang mga lubid hanggang sa tuluyang nakawala ang Leon.

Nagtaka ang Leon, at doon niya napatunayan: kahit ang pinakamaliit na nilalang ay may kakayahang tumulong sa pinakamalakas.

Aral ng Pabula: Huwag mong maliitin ang kapwa dahil sa kanilang laki o katayuan. Ang kabutihang ginawa mo — gaano man kaliit — ay babalik sa iyo sa oras ng pangangailangan.

4. Ang Aso at ang Uwak

Mga Tauhan: Aso (gutom at madaling malito), Uwak (nagbabantay ng pagkain)

Buod:
Isang araw, may isang Aso na naglalakad sa kalsada, bitbit ang isang malaking buto sa kanyang bibig na nakuha niya sa bakuran ng isang kusinero. Masaya siyang tumatawid sa tulay na kahoy patungo sa kabilang pampang upang doon itago at kainin ang kanyang buto.

Habang naglalakad siya sa tulay, tumingin siya sa tubig sa ilalim. Doon ay nakita niya ang repleksyon ng kanyang sarili — ngunit inakala niyang isa pang aso iyon na may dalang mas malaking buto.

Nais ng Aso na makuha rin ang “mas malaking buto” na nasa ilalim. Ibinuka niya ang kanyang bibig upang tahulin at takutin ang “kalabang aso” — at sa pagbuka ng kanyang bibig, nahulog ang kanyang sariling buto sa ilog. Mabilis itong inanod ng agos at nawala.

Napahiya ang Aso. Doon niya narealize na ang nakita niya ay sarili lang niyang repleksyon — at dahil sa kasakiman, nawalan pa siya ng sariling pagkain.

Aral ng Pabula: Ang kasakiman ay nagdadala ng kapahamakan. Matutong makuntento sa kung anong mayroon ka, dahil ang paghahangad ng higit pa ay maaaring maging sanhi ng pagkawala ng lahat.

5. Ang Kuneho at ang Pagong

Mga Tauhan: Kuneho (mabilis ngunit mayabang), Pagong (mabagal ngunit matiyaga)

Buod:
Sa isang malawak na kagubatan, may isang Kuneho na laging ipinagmamalaki ang kanyang bilis sa pagtakbo. “Walang sinuman sa inyo ang makakatalo sa akin!” pagmamayabang niya sa lahat ng hayop. “Kaya kong takbuhan ang buong gubat sa loob lang ng ilang minuto!”

Isang araw, narinig ito ng isang maliit na Pagong. “Kung ganoon, hamunin kita ng karera,” mahinahong sabi ni Pagong.

Napatawa nang malakas ang Kuneho. “Ikaw? Ang bagal-bagal mo! Sige lang, tatanggapin ko ang hamon mo, para lang patunayan kong mas mabilis ako.”

Nagkasundo silang magkarera. Ang mga ibon ang nagsilbing hukom. Sa hudyat ng pagsisimula, mabilis na tumakbo ang Kuneho at naiwan nang napakalayo si Pagong. Pagdating sa kalagitnaan ng karera, lumingon ang Kuneho at nakitang malayo pa si Pagong.

“Napakabagal niya! Matutulog muna ako sandali — kahit magising pa siya, hinding-hindi niya ako maaabutan,” mayabang na sabi ng Kuneho at humiga sa ilalim ng puno upang matulog.

Habang natutulog ang Kuneho, dahan-dahan ngunit walang tigil na naglakad si Pagong. Hindi siya tumigil, hindi siya nagpahinga, kahit pagod na pagod na siya.

Nagising ang Kuneho — at nagulat siya dahil malapit na si Pagong sa finish line! Buong bilis siyang tumakbo ngunit huli na ang lahat. Naunahan na siya ng matiyagang Pagong.

Aral ng Pabula: Ang tiyaga at determinasyon ay daig ang bilis na may kasamang kayabangan. Ang hindi paghinto sa pag-abot ng pangarap ay laging nagbubunga ng tagumpay.

6. Ang Uwak at ang Banga

Mga Tauhan: Uwak (uhaw na uhaw ngunit madiskarte)

Buod:
Noong isang napakainit na tag-araw, isang Uwak ang lumilipad sa ibabaw ng mga bukid na halos tuyot na sa init. Ilang oras na siyang lumilipad at wala siyang mahanap na kahit katiting na tubig na maiinom. Uhaw na uhaw na siya at pakiramdam niya ay mahuhulog na siya anumang oras.

Sa wakas, nakakita siya ng isang banga (pitsel) sa tapat ng isang bahay. Masaya siyang lumipad palapit — ngunit laking gulat niya nang makitang may natitira pa palang tubig sa loob, subalit napakababa nito at hindi maabot ng kanyang tuka. Sinubukan niyang itukod ang banga, itulak, at ikiling, ngunit masyado itong mabigat.

Sandali siyang tumigil at nag-isip. Bigla siyang nakakita ng mga maliliit na bato sa paligid. Isang ideya ang pumasok sa kanyang isipan. Isa-isa niyang kinuha ang mga maliliit na bato gamit ang kanyang tuka at inihulog ito sa loob ng banga.

Sa bawat batong nahuhulog, unti-unting tumataas ang antas ng tubig sa loob. Nagpatuloy siya nang nagpatuloy sa paghulog ng bato — isa, dalawa, sampu, dalawampu — hanggang sa sa wakas, umabot na ang tubig sa bibig ng banga. Nakainom ang Uwak at nalamnan ang kanyang uhaw.

Aral ng Pabula: Sa gitna ng kahirapan, ang talino at pagiging madiskarte ay mas mahalaga kaysa sa lakas. Ang bawat maliit na pagsisikap, kapag ipinagpatuloy, ay nagbubunga ng solusyon.

7. Ang Gansa na may Gintong Itlog

Mga Tauhan: Gansa (nangingitlog ng ginto), Magsasaka at asawa (sakim at hindi marunong makuntento)

Buod:
Noong unang panahon, may isang magsasaka na may paboritong alagang Gansa. Isang umaga, nang kukunin na niya ang itlog sa pugad ng Gansa, laking gulat niya na ang itlog ay nagniningning at gawa sa purong ginto!

Dinala niya ang itlog sa kanyang asawa at hindi sila makapaniwala. Kinabukasan, muli silang pumunta sa pugad at may muli na namang gintong itlog. Araw-araw, isang gintong itlog ang inilalabas ng Gansa — at dahil dito, unti-unting yumaman ang magsasaka. Nakabili siya ng mas malaking bahay, mas malawak na lupain, at maraming alagang hayop.

Ngunit hindi pa kuntento ang magsasaka. Isang gabi, sinabi niya sa kanyang asawa: “Bakit tayo maghihintay ng isang itlog bawat araw? Siguradong sa loob ng tiyan ng Gansang iyan ay may malaking bukol ng ginto — patayin na natin ito at kunin ang lahat ng ginto nang sabay-sabay!”

Kinabukasan, pinatay nila ang Gansa at binuksan ang tiyan nito. Ngunit laking pagsisisi nila — sa loob ay wala namang ginto. Tanging mga lamang-loob lang ng karaniwang gansa ang nakita nila. At dahil pinatay nila ang Gansa, wala nang mangingitlog pa ng ginto para sa kanila.

Nawala ang kanilang kayamanan at naiwan silang nagsisisi.

Aral ng Pabula: Ang kasakiman at pagiging hindi makuntento ay sumisira sa biyayang natatanggap natin. Ang mga bagay na dumarating nang paunti-unti — kapag pinilit nating madaliin — ay maaaring mawala nang tuluyan.

8. Ang Batang Sumigaw ng “Lobo!”

Mga Tauhan: Batang pastol (sinungaling at mapaglaro), mga Magsasaka (matulungin ngunit naniwala sa kasinungalingan)

Buod:
Sa isang maliit na baryo, may isang batang pastol na inatasang magbantay ng mga tupa sa paanan ng bundok. Dahil naiinip siya sa maghapong pagbabantay, naisipan niyang maglaro sa mga magsasakang nagtatrabaho sa bukid.

“LOBO! LOBO! May lobo! Tinutugis ang mga tupa ko!” sigaw niya nang napakalakas.

Nang marinig ito ng mga magsasaka, agad silang kumuha ng mga itak at patpat at tumakbo paakyat sa bundok upang tulungan ang bata. Ngunit pagdating nila sa itaas, walang lobo. Tumatawa lang ang bata dahil naisahan niya ang mga magsasaka. Galit na bumalik ang mga magsasaka sa kanilang trabaho.

Nagustuhan ng bata ang kanyang laro. Kinabukasan, muli siyang sumigaw: “LOBO! LOBO! Totoo na ito!” Muli na namang tumakbo ang mga magsasaka — at muli silang naloko, tumatawa lang ang bata.

Isang hapon, habang tahimik na nagbabantay ang bata, isang totoong lobo ang lumabas mula sa kagubatan at nagsimulang habulin ang mga tupa. Natakot ang bata at sumigaw nang buong lakas: “LOBO! LOBO! TULUNGAN NIYO AKO! MAY TOTOONG LOBO NA!”

Ngunit sa pagkakataong ito, walang lumapit na magsasaka. Akala nila ay nagloloko na naman ang bata. Pinanood ng bata na kinain ng lobo ang kanyang mga tupa habang umiiyak siya sa pagsisisi.

Aral ng Pabula: Walang naniniwala sa sinungaling — kahit nagsasabi na siya ng totoo. Ang katapatan ay mahalagang ugali na dapat nating ingatan sa lahat ng pagkakataon.

9. Ang Palaka at ang Baka

Mga Tauhan: Palaka (mainggitin at mapagmataas), Baka (malaki at payapang nanginginain), mga Kaibigang Palaka (nagbabala)

Buod:
Isang hapon, isang maliit na Palaka ang nakaupo sa pampang at pinagmamasdan ang mga hayop na dumadaan. Biglang dumaan ang isang malaking Baka, dahan-dahang nanginginain ng damo at hindi niya napapansin ang Palaka.

“Hmp! Ang laki-laki naman ng hayop na iyan. Kaya ko rin namang maging kasinglaki niya,” mayabang na sabi ng Palaka sa kanyang sarili.

Huminga siya nang malalim at pinagbukaka ang kanyang katawan — laking gulat niya na medyo lumaki siya. “Mas malaki na ba ako sa baka?” tanong niya sa kanyang mga kaibigan.

“Hindi pa rin,” sagot ng mga palaka. “Huwag mo na ituloy, baka mapahamak ka.”

Lalong nagpumilit ang Palaka. Huminga siya nang mas malalim pa — mas lalong bumukaka ang kanyang katawan. “Ngayon, mas malaki na ba ako?”

“Hindi pa rin. Mas malaki pa rin ang baka. Tigil na, kaibigan!”

Galit at ayaw magpatalo, kumuha siya ng pinakamalalim na hininga at pinagbukaka ang kanyang katawan nang husto — hanggang sa biglang pumutok ang kanyang tiyan. Natahimik ang lahat at nagsisi ang palaka sa kanyang paghahangad.

Aral ng Pabula: Ang paghahangad na maging katulad ng iba — lalo na kung hindi naman mo kailangan — ay maaaring makasama sa iyo. Matutong makuntento sa sariling katangian at laki. Huwag hayaang inggit ang maghari sa iyo.

10. Ang Lobo at ang Kordero

Mga Tauhan: Lobo (sakim at mapang-abuso), Kordero (maliit at inosente)

Buod:
Isang mainit na araw, isang Lobo ang umiinom sa itaas na bahagi ng isang sapa. Sa ibaba, nakainom din ang isang maliit na Kordero ng malinis na tubig. Nakita ng Lobo ang Kordero at naglaway siya — nais niyang kainin ang Kordero ngunit kailangan niya ng dahilan upang gawin ito.

“Hoy, Kordero!” sigaw ng Lobo. “Bakit mo pinarurumi ang tubig na iniinom ko?!”

Sumagot ang Kordero nang may paggalang: “Paano ko po mapaparumi ang tubig ninyo, kung ang agos ay mula sa inyo patungo sa akin? Hindi po umaakyat ang tubig pataas.”

Wala sa loob na napaisip ang Lobo at humanap ng ibang dahilan: “Ah! Noong nakaraang taon, nagsalita ka ng masama laban sa akin!”

“Ngunit noong nakaraang taon, hindi pa po ako ipinapanganak,” sagot ng mahinang Kordero.

“Kung hindi ikaw, ang tatay mo iyon!” galit na sigaw ng Lobo. At nang wala nang maipantanggol ang Kordero, sinunggaban siya ng Lobo at kinain.

Aral ng Pabula: Ang mga taong mapang-api at makapangyarihan ay laging humanap ng dahilan upang abusuhin ang mahihina — kahit wala namang katotohanan ang kanilang mga paratang. Maging matalino sa pakikiharap sa mga taong may masamang balak.

11. Ang Soro at ang Ubas

Mga Tauhan: Soro (nagugutom at mapagmataas)

Buod:
Isang hapon, isang gutom na Soro ang naglalakad sa isang ubasan. Nakita niya ang mga kumpol ng ubas na nakasabit sa mataas na bakod — makukulay, mababango, at tiyak na matatamis.

Tatalon sana ang Soro upang abutin ang mga ubas. Tumalon siya nang mataas — hindi niya naabot. Tumalon siya nang mas mataas pa — lalong hindi niya naabot. Paulit-ulit siyang tumalon hanggang sa mapagod siya at hingalin.

Hindi na niya kayang tumalon pa. Sa halip na aminin na hindi niya naabot ang ubas, lumingon siya at nagkunwaring walang pakialam: “Hmp! Hindi pa naman hinog ang mga ubas na iyan. Sige na, aalis na ako — ayaw ko sa maasim!”

Naglakad palayo ang Soro habang dinadamdam ang tunay na panghihinayang.

Aral ng Pabula: Madalas nating sabihing “hindi natin gusto” ang isang bagay dahil lang hindi natin ito makuha. Ito ang tinatawag nating “sour grapes” mentality. Huwag maging tulad ng Soro — matutong tanggapin ang pagkatalo at magsumikap, huwag magmaktol.

12. Ang Matsing at ang Buwaya

Mga Tauhan: Matsing (matalino at madiskarte), Buwaya (gutom at madaling malito)

Buod:
Nakatira si Matsing sa isang malaking puno na nakatayo sa pampang ng ilog. Isang araw, habang kumakain siya ng hinog na prutas, may isang Buwaya ang lumitaw sa tubig.

“Kaibigang Matsing,” sabi ng Buwaya, “ang asawa ko po ay may sakit at ang sabi ng albularyo ay kailangan niyang makakain ng puso ng matsing upang gumaling. Maaari mo ba akong tulungan?”

Nag-alinlangan si Matsing ngunit mabilis siyang nakaisip ng paraan. “Sige, sasalubungin kita! Sasakay ako sa likod mo upang dalhin mo ako sa iyong asawa.” Masayang sumakay si Matsing sa likod ng Buwaya.

Pagdating sa gitna ng ilog, ngumisi ang Buwaya at tumawa: “Nalinlang kita, Matsing! Hindi may sakit ang asawa ko — kakainin lang kita ngayon din!”

Ngumiti rin si Matsing: “Ah ganoon ba? Sige lang, handa akong ibigay ang aking puso. Naku! Nakalimutan ko — naiwan ko ang aking puso sa sanga ng puno! Bumalik tayo sa pampang upang kunin ko ito.”

Naniwala ang Buwaya at lumangoy pabalik sa pampang. Pagdating sa pampang, mabilis na tumalon si Matsing sa kanyang puno at kumaway sa Buwaya: “Sa susunod, huwag kang masyadong padalos-dalos sa paniniwala!”

Aral ng Pabula: Gamitin ang talino sa oras ng panganib. Ang pagiging mahinahon sa gitna ng takot ay nagbibigay sa atin ng pagkakataong makatakas. At mag-ingat sa mga taong masyadong mabait — baka may masamang balak.

13. Ang Magsasaka at ang Ahas

Mga Tauhan: Magsasaka (mabait ngunit nalinlang), Ahas (ginaw na ginaw, ngunit nangagat)

Buod:
Isang napakalamig na umaga ng taglamig, isang Magsasaka ang naglalakad sa bukid patungo sa kanyang sakahan. Sa daan, nakakita siya ng isang Ahas na halos mamatay na sa ginaw at hindi makagalaw.

Naawa ang Magsasaka. Dahan-dahan niyang iniahon ang Ahas at inilagay ito sa loob ng kanyang damit upang painitin. Pagdating sa kanyang bahay, inilagay niya ang Ahas malapit sa apuyan upang mas mabilis na lumakas.

Nang unti-unting uminit ang katawan ng Ahas at nagising ito, imbes na magpasalamat, itinaas nito ang kanyang ulo at tinuklaw ang Magsasaka sa kamay.

Napasigaw sa sakit ang Magsasaka. “Bakit mo ako kinagat? Iniligtas kita sa ginaw! Binuhay kita!”

Sumagot ang Ahas: “Alam mo namang ako ay isang ahas. Ang likas kong ugali ay mangagat. Ang pagkakamali mo ay inakala mong magbabago ang aking pagkatao dahil sa iyong kabutihan.”

Aral ng Pabula: Ang mabuting loob ay dapat laging may kalakip na tamang pag-iisip. Huwag basta-basta magtiwala sa mga taong o bagay na alam nating mapanganib, kahit na tayo ay naaawa. Ang kabutihang walang katalinuhan ay maaaring maging sanhi ng kapahamakan.

14. Ang Aso at ang Kanyang Anino

Mga Tauhan: Isang Aso na may dalang piraso ng karne sa bibig

Buod:
Isang Aso ang nakakuha ng isang malaking piraso ng karne mula sa kusina ng kanyang amo. Tuwang-tuwa siyang tumawid sa isang tahimik na sapa gamit ang isang maliit na tulay na kahoy.

Habang nasa gitna ng tulay, tumingin siya sa tubig at doon ay nakita ang kanyang repleksyon. Inakala niyang isa pang aso iyon na may dalang mas malaki at mas masarap na piraso ng karne.

“Kung kukunin ko ang karne ng asong iyon, magkakaroon ako ng dalawang karne!” naisip ng Aso. Ibinuka niya ang kanyang bibig upang tahulin ang “kabilang aso” at agawin ang karne nito.

Ngunit sa pagbuka ng kanyang bibig, ang sarili niyang karne ay nahulog sa sapa, mabilis na inanod ng agos, at nawala nang tuluyan.

Umuwing luhaan at walang dalang pagkain ang Aso.

Aral ng Pabula: Ang pagiging gahaman at hindi makuntento ay nagdudulot ng pagkawala ng biyayang mayroon ka na. Minsan, ang “mas maganda” na nakikita mo ay sarili mo lang palang repleksyon.

15. Ang Agila at ang Maya

Mga Tauhan: Agila (malaki, makapangyarihan, at mayabang), Maya (maliit ngunit mabilis at matalino)

Buod:
Isang araw, habang lumilipad ang isang dambuhalang Agila sa ibabaw ng kagubatan, nakita niya ang maliit na Maya na mabilis ding lumilipad sa pagitan ng mga sanga.

“Hoy, maliit na ibon!” sigaw ng Agila. “Ako ang hari ng mga ibon! Walang sinuman ang makakalipad nang kasingtaas at kasingbilis ko. Ikaw, sadyang napakaliit mo para pag-aksayahan ng oras.”

Ngumiti ang Maya at sumagot: “Maaaring mas malaki ka, ngunit may mga bagay na kayang-kaya kong gawin na hindi mo kayang gawin.”

Natawa ang Agila. “Hamunin kita ng paligsahan. Ang pinakamataas na makakalipad ay siyang mananalo.”

Nag-umpisa ang paligsahan. Lumipad nang mataas ang Agila — pataas, pataas, pataas — lampas sa mga ulap. Nakangiti siyang lumingon ngunit — nasa kanyang likuran lang ang Maya, na nakasakay pala sa kanyang mga balahibo mula pa sa umpisa! Mabilis na lumipad ang Maya nang mas mataas pa kaysa sa Agila.

Natalo ang mayabang na Agila.

Aral ng Pabula: Ang laki o katanyagan ay hindi laging sukatan ng kakayahan. Minsan, ang maliliit at tila mahihina ay may taglay na talino at diskarte na daig ang mga nagmamalaki.

16. Ang Pusa at ang Daga

Mga Tauhan: Pusa (nagugutom ngunit tuso), mga Daga (natatakot ngunit may matalinong pinuno)

Buod:
Sa isang malaking bahay, maraming daga ang nakatira. Tuwing gabi, lumalabas sila upang kumain ng keso, tinapay, at tira-tirang pagkain sa kusina. Ngunit may isang malaking Pusa na laging nakabantay at marami na siyang nakain na daga.

Nagpulong ang mga daga upang isipin ang paraan upang malaman kung kailan darating ang Pusa. Isang batang daga ang nagmungkahi: “Itali natin ang isang kampanilya sa leeg ng Pusa! Sa tuwing lalapit siya, maririnig natin ang tunog at makakatakas tayo.”

Nagpalakpakan ang lahat ng daga — ang galing ng ideya! Ngunit tumayo ang isang matandang daga at nagtanong:

“Magandang ideya iyan. Ngunit may isa lang akong tanong — sino sa atin ang kakabit ng kampanilya sa leeg ng Pusa?”

Biglang tumahimik ang lahat. Walang sinumang daga ang naglakas-loob na lumapit sa Pusa. Na-realize nila na ang pinakamagandang plano ay walang silbi kung walang sinumang may kakayahang gawin ito.

Aral ng Pabula: Madaling magmungkahi ng mga solusyon — ngunit ang tunay na talino ay nasa pagpapatupad, hindi lang sa pag-iisip. Hangga’t hindi nagagawa ang plano, mananatili lamang itong ideya. Maging praktikal sa pagpapasya.

17. Ang Kabayo at ang Kalabaw

Mga Tauhan: Kabayo (maganda, mabilis, at mapangmata), Kalabaw (mabagal, marungis, ngunit matulungin)

Buod:
Sa isang bukid, may magkasamang alaga ang magsasaka: isang maringal na Kabayo at isang payak na Kalabaw. Araw-araw, pinupuri ng mga tao ang ganda at bilis ng Kabayo. Samantala, ang Kalabaw ay laging putik-putik dahil sa pag-aararo ng bukid at paghakot ng mabibigat na karga.

Isang araw, kinutya ng Kabayo ang Kalabaw: “Tingnan mo ang sarili mo — mabagal, marungis, at pagod na pagod sa pagtatrabaho. Samantalang ako, maganda, mabilis, at laging pinupuri ng lahat.”

Ngumiti lang ang Kalabaw at hindi sumagot.

Dumating ang isang malakas na bagyo. Bumaha sa buong baryo at hindi makatawid ang magsasaka sa ilog upang kunin ang mga pananim na kailangan ng kanyang pamilya. Ang Kabayo, kahit gaano kabilis tumakbo, ay natatakot sa malalim at mabilis na agos ng baha.

Ngunit ang Kalabaw — sanay sa putik, malakas, at matiyaga — masayang lumusong sa baha, isinakay ang magsasaka sa kanyang likuran, at tinawid ang ilog nang ligtas. Mula noon, hindi na nangutya ang Kabayo sa Kalabaw.

Aral ng Pabula: Ang tunay na halaga ng isang nilalang ay wala sa itsura o bilis, kundi sa kanyang katapatan at kakayahang tumulong sa oras ng pangangailangan. Huwag mong maliitin ang sinuman.

18. Ang Lobo at ang Uwak

Mga Tauhan: Lobo (tuso at mabilis mambola), Uwak (may dalang keso sa tuka)

Buod:
Isang umaga, isang Uwak ang nakakita ng isang malaking piraso ng keso sa ibabaw ng mesa ng magsasaka. Mabilis niya itong kinagat at lumipad patungo sa isang mataas na sanga upang doon kainin ang keso nang payapa.

Nasa ilalim ng puno ang isang gutom na Lobo. Nakita niya ang Uwak at ang keso, at naisip niya kung paano ito makukuha.

“Magandang umaga, magandang ibon!” bati ng Lobo. “Ang ganda-ganda ng iyong mga balahibo — kintab ng itim na perlas! Kumbaga sa mga diyosa ng kagubatan, ikaw ang pinakamaganda.”

Natuwa ang Uwak sa papuri ngunit hindi siya bumuka ang bibig (hawak pa rin kasi ang keso).

Nagpatuloy ang Lobo: “Sabi nila, ang huni ng isang uwak ang pinakamagandang awit sa buong kagubatan — mas maganda pa sa mga ibon sa parang. Nais ko sanang marinig ang iyong tinig upang malaman ko kung totoo nga ang sabi-sabi.”

Dahil sa labis na papuri, nakalimutan ng Uwak ang hawak niyang keso. Binuksan niya ang kanyang tuka upang umawit ng “Ku-kuwaw!” — at sa pagbuka ng kanyang bibig, nahulog ang keso. Mabilis itong sinalo ng Lobo at tumakbo palayo habang tumatawa.

“Sa susunod, huwag kang agad magpapadala sa bolero!” sigaw ng Lobo habang kumakain.

Aral ng Pabula: Maging maingat sa mga taong masyadong mabilis magpuri at magbigay ng matatamis na salita. Minsan, may gusto lang silang makuha sa iyo. Ang papuring walang katotohanan ay bitag.

19. Ang Inahing Manok at ang Kanyang mga Sisiw

Mga Tauhan: Inahing Manok (mapagmahal at mapagbantay), mga Sisiw (maliliit at masigla), Lawin (mabangis)

Buod:
Isang Inahing Manok ang may walong maliliit na sisiw. Araw-araw, niyayaya niya silang maghanap ng pagkain sa bakuran, ngunit lagi niyang ipinapaalala: “Mga anak, huwag na huwag kayong lalayo sa akin. May mga lawin na lumilipad sa itaas at maaaring kayong dukutin.”

Nakinig ang pitong sisiw, ngunit may isang pasaway na sisiw na ayaw sumunod. “Ako na ang pinakamalaki, kaya ko na ang sarili ko,” sabi ng sisiw at lumayo nang lumayo mula sa ina.

Habang naglalaro ang pasaway na sisiw sa may bakod, isang malaking Lawin ang biglang bumulusok pababa! Nabitag ng mga kuko ng Lawin ang maliit na sisiw at nagsisigaw ito ng saklolo.

Dali-daling tumakbo ang Inahing Manok at buong lakas na sinugod ang Lawin. Nagulat ang Lawin sa tapang ng inahin at nabitawan niya ang sisiw. Mabilis na isinama ng inahin ang pasaway na sisiw sa ilalim ng kanyang mga pakpak at umiyak ito sa takot.

“Patawad po, ina. Mula ngayon, susunod na ako sa inyo,” sabi ng sisiw.

Aral ng Pabula: Ang payo ng magulang ay hindi parusa — ito ay proteksyon. Ang pagsuway sa kanilang mga babala ay maaaring magdulot ng panganib. Mahalin at makinig sa mga nag-aalaga sa atin.

20. Ang Alitaptap at ang Gorilya

Mga Tauhan: Alitaptap (maliit na nagbibigay-liwanag), Gorilya (malaki ngunit takot sa dilim)

Buod:
Sa isang madilim na kagubatan, may isang malaking Gorilya na nangingibabaw sa lahat. Ipinagmamalaki niya ang kanyang lakas at tinatakot ang lahat ng maliliit na hayop. Ngunit may isang lihim ang Gorilya — takot siya sa dilim.

Isang gabi, nagkaroon ng malakas na bagyo at namatay ang lahat ng liwanag sa kagubatan. Nanginginig sa takot ang Gorilya sa loob ng kanyang kuweba at hindi makagalaw.

Dumating ang maliit na Alitaptap, bitbit ang kanyang maliit na nagniningning na ilaw. “Huwag kang matakot, Gorilya. Aking sisindihan ang daan,” sabi ng Alitaptap.

Nagtaka ang Gorilya. “Napakaliit mo, paano mo sisindihan ang madilim na kagubatan?”

Ngumiti ang Alitaptap at kumurap-kurap. Unti-unti, dumating ang iba pang mga alitaptap — sampu, daan-daan, libu-libo — at ang buong kagubatan ay naliwanagan ng dahan-dahang mga munting ilaw.

Doon natutunan ng Gorilya na ang mga maliliit na bagay — kapag nagkaisa — ay kayang magbigay ng liwanag sa pinakamadilim na sitwasyon. Mula noon, hindi na siya nang-api ng maliliit na hayop.

Aral ng Pabula: Walang taong dapat maliitin — gaano man kaliit — dahil ang bawat isa ay may kontribusyong ibinibigay. Ang pagkakaisa ng marami ay kayang magbigay ng liwanag sa pinakamadilim na sulok ng buhay.

21. Ang Tigre at ang Matalinong Kuneho

Mga Tauhan: Tigre (gutom at mapang-api), Kuneho (maliit ngunit matalino)

Buod:
Noong unang panahon, may isang malaking Tigre na namumuhay sa gubat. Sa sobrang pagmamataas niya, ginawa niyang alipin ang lahat ng maliliit na hayop. Araw-araw, kailangang magbigay ang mga hayop ng pagkain sa kanya, at palagi siyang nagbabanta na kung hindi siya mabubusog, kakainin niya silang lahat.

Isang araw, napagod na ang mga hayop. Isang matalinong Kuneho ang nagboluntaryong harapin ang Tigre.

Pagdating sa kweba, kinausap ng Kuneho ang Tigre: “Haring Tigre, may magandang balita po ako. Nakakita po ako ng isa pang tigre sa kabilang bukal — kasinglakas ninyo, at sinabi niyang siya raw ang tunay na hari ng gubat!”

Nagalit nang husto ang Tigre. “Isinasakay mo ba ako? Dalhin mo ako sa kanya at papatayin ko siya!”

Isinama siya ng Kuneho sa isang malalim na balon na may malinaw na tubig. “Nandoon po siya sa loob, nagmamasid!” Tumingin ang Tigre sa balon at nakita ang kanyang sariling repleksyon — inakala niyang isa itong kalabang tigre. Buong lakas siyang sumigaw at tumalon sa balon upang labanan ang “kalaban” — at doon siya nalunod.

Naging malaya ang lahat ng hayop sa gubat.

Aral ng Pabula: Ang talino ay higit na makapangyarihan kaysa sa lakas. Ang mga taong mapang-api ay madalas na nagagapi ng sarili nilang galit at kayabangan.

22. Ang Buwaya at ang Pabo

Mga Tauhan: Buwaya (sakim at mapagkunwari), Pabo (mabagal ngunit matalino)

Buod:
Sa tabi ng isang lawa, may isang matandang Buwaya na hindi na makahuli ng isda dahil sa katandaan. Isang araw, nakakita siya ng isang malusog na Pabo na nanginginain sa pampang. Naisipan niyang magkunwaring mabait.

“Kaibigang Pabo,” malambing na sabi ng Buwaya, “napakabait mo palang kasama. Wala akong ibang hiling kundi maging kaibigan mo. Pwede mo ba akong tulungang makatawid sa pampang? Gusto ko lang makita ang mga magagandang bulaklak sa kabilang panig.”

Nakilala agad ng Pabo ang mga balak ng Buwaya. “Sige po, kaibigang Buwaya, handa akong tumulong. Ngunit ang mga kaibigan ko — ang mga mangingisda — magsisikuhan dito mamaya. Sasabihan ko muna sila na huwag kayong sasaktan.”

Laking tuwa ng Buwaya na pumayag ang Pabo. Ngunit sa halip na mangingisda, ang Pabo ay kumuha ng mga magsasakang may dalang itak at lambat upang hulihin ang Buwaya. Nagulat ang Buwaya sa kanyang nakita at mabilis na lumangoy palayo.

Hindi na muling nagbalik ang Buwaya sa pampang na iyon.

Aral ng Pabula: Huwag agad magtitiwala sa mga taong biglang nagbabait-bait sa iyo — lalo na kung kilala mo silang mapagsamantala. Ang pag-iingat ay hindi pagiging masama, kundi pagiging matalino.

Mga Bugtong Tungkol sa mga Hayop na Bida ng Pabula

Dahil madalas ding maging paksa ng pabula ang mga hayop, narito ang pito sa pinakasikat na bugtong tungkol sa mga hayop na bida ng mga kwentong nabasa mo. Sagutan natin para dagdag aliw bago magtapos:

#	Bugtong	Sagot
1	“Mataas kung nakaupo, mababa kung nakatayo.”	Aso
2	“Matanda na ang nuno, hindi pa naliligo.”	Pusa
3	“Maliit pa si kumpare, nakakaakyat na sa tore.”	Langgam
4	“Laging dala ang kanyang bahay, kahit saan maglakbay.”	Pagong
5	“Munting prinsesa, lumilipad sa hardin.”	Paruparo
6	“Umaakyat sa puno, mahilig sa saging.”	Matsing o Unggoy
7	“Munting hari, may sungay.”	Kalabaw

Marami pang bugtong tungkol sa mga hayop at bagay sa kalikasan — bisitahin ang aming koleksyon ng mga bugtong tungkol sa hayop para sa kumpletong listahan.

Paano Gamitin ang Pabula sa Pagtuturo ng mga Bata?

Kung ikaw ay isang guro, magulang, o nakatatandang kapatid, narito ang mga paraan upang mas maging masaya at epektibo ang pagbabahagi ng pabula sa mga bata:

• Role-Playing sa Klase: Ipaganap sa mga mag-aaral ang mga papel ng Pagong, Matsing, Langgam, o Tipaklong. Sa pamamagitan ng pagsasabuhay sa mga karakter, mas madaling tumatak sa kanilang isipan ang aral ng kwento.
• Pagguhit ng Paboritong Eksena: Pagkatapos basahin ang kwento, ipaguhit sa mga bata ang bahaging pinakanagustuhan nila at ipaliwanag kung bakit ito ang napili nila.
• Paghahambing sa Sarili: Tanungin ang mga bata: “Sino ka sa kwentong ito? Ikaw ba si Langgam na masipag o si Tipaklong na mahilig maglaro? Ano ang gagawin mo kung ikaw si Pagong?”
• Pagsulat ng Sariling Pabula: Pagkatapos magbasa ng ilang halimbawa, hikayatin ang mga mag-aaral na sumulat ng sarili nilang maikling pabula gamit ang hayop na gusto nila.
• Tanong-Sagot na may Paliwanag: Magbigay ng tatlo hanggang limang tanong tungkol sa kwento upang masubok ang pag-unawa (comprehension) ng mga bata.

Mga Madalas Itanong (FAQs) tungkol sa Pabula

Ano ang kahulugan ng pabula sa Tagalog?

Ang pabula ay isang maikling kwento kung saan ang mga tauhan ay mga hayop, halaman, o bagay sa kalikasan na kumikilos at nagsasalita na parang tao. Ito ay nagtuturo ng isang malinaw na moral na aral sa dulo. Ito ay bahagi ng ating panitikang pambata at malaking bahagi ng kulturang Pilipino.

Sino ang itinuturing na “Ama ng Pabula” sa buong mundo?

Si Aesop — isang sinaunang Griyegong manunulat na nabuhay noong ika-6 na siglo BC — ang itinuturing na “Ama ng Pabula.” Marami sa mga pabula niya (tulad ng “Ang Pagong at ang Kuneho” at “Ang Leon at ang Daga”) ang isinalin sa Tagalog at naging bahagi na ng ating pag-aaral.

Ano ang pangunahing pagkakaiba ng pabula sa alamat?

Ang pabula ay gumagamit ng mga hayop bilang tauhan at nagtuturo ng moral na aral. Ang alamat naman (legend) ay isang kwentong nagpapaliwanag ng pinagmulan ng isang bagay, lugar, o halaman (halimbawa: “Alamat ng Pinya,” “Alamat ng Saging”). Ang alamat ay maaaring may mga tauhang tao o mahiwagang nilalang.

Maaari bang maging tauhan sa pabula ang mga halaman o walang-buhay na bagay?

Oo. Bagama’t mas sikat ang mga hayop, maaari ring maging tauhan sa pabula ang mga halaman (halimbawa, “Ang Mayabang na Kawayan at ang Matatag na Narra”) o mga walang-buhay na bagay (tulad ng hangin, araw, o bato) — basta’t binibigyan sila ng mga katangiang pantao tulad ng pagsasalita at pagpapasya.

Ano ang mga pinakasikat na pabula sa Pilipinas?

Ang pinakasikat na pabula sa Pilipinas ay ang mga kuwentong hayop na may katutubong Pinoy na bersyon o impluwensya, kabilang ang “Si Pagong at si Matsing,” “Ang Matsing at ang Buwaya,” “Ang Kabayo at ang Kalabaw,” at “Ang Buwaya at ang Pabo.” Marami rin sa ating mga pabula ang hango kay Aesop ngunit isinalin at inangkop sa kulturang Pilipino.

Paano sumulat ng sariling pabula?

Madali lang! Sundin ang limang hakbang: (1) pumili ng dalawa o tatlong hayop na magsisilbing tauhan; (2) bigyan sila ng simpleng katangian (mabait, tuso, tamad, masipag); (3) isipin ang isang simpleng problema o sitwasyon; (4) hayaang magtunggali ang mga tauhan upang maabot ang resolusyon; at (5) mag-iwan ng malinaw na aral sa dulo.

Pwede bang gamitin ang pabula sa Filipino class?

Oo naman! Ang pabula ay isang mahusay na materyal para sa mga aralin sa panitikan, pagbasa nang may pag-unawa (reading comprehension), mga values education lesson, at pampasigla ng klase bago simulan ang pormal na aralin. Ito rin ang paboritong takdang-aralin dahil maikli lang at masayang basahin.

Pahalagahan Natin ang Ating Panitikan

Ang bawat pabula halimbawa na ating nababasa ay hindi lamang basta kwentong pambata. Ito ay mga paalala ng ating mga ninuno tungkol sa kung paano mamuhay nang may kabutihan, talino, at pagpapakumbaba. Sa panahon ng mga social media at mabilisang libangan, huwag nating hayaang makalimutan ng bagong henerasyon ang mga kwentong ito na humubog sa ating pagkatao bilang mga Pilipino.

Kung nagustuhan mo ang mga pabula sa itaas, maaari mo ring basahin ang aming iba pang koleksyon ng panitikang Pilipino:

• Mga salawikain halimbawa na may kahulugan at paliwanag
• Mga anekdota halimbawa na nakakatawa at may aral
• Mga palaisipan halimbawa na magpapatalas ng iyong isip
• Mga halimbawa ng bugtong at kahulugan para sa takdang-aralin

May paborito ka bang pabula na hindi namin nakasama? Ibahagi mo sa amin sa pamamagitan ng pag-iwan ng komento sa ibaba upang sabay-sabay nating muling buhayin ang saya at aral ng mga kwentong ito. Mag-aral nang mabuti at laging piliin ang gumawa ng mabuti sa kapwa — iyan ang pinakamagandang aral na hindi kumukupas.